Vrij werk · Door Martijn
Liefde voor de straat
Waar onze blik vandaan komt.
Ik fotografeer al van jongs af aan. Mijn eerste eigen camera? Een Sony DSC-F717. Voor de nerds onder ons. ;)
Ik begon als fotograaf binnen de studentenvereniging. Daar legde ik mensen en momenten vast, en al snel trok ook het leven op straat mijn aandacht. Het rauwe, het ruwe, het echte. Mensen, gebouwen en een stad die vooral ’s avonds tot leven komt.
Altijd op zoek naar licht
Ik ben dol op licht. Ook als ik gewoon ergens loop, kijk ik voortdurend om me heen. Waar valt het? Wat doet het met een gebouw of een gezicht? Loopt er misschien net iemand onder die ene lamp?
Soms zie ik eerst het licht en wacht ik tot er iets gebeurt. Iemand die precies op de goede plek door het beeld loopt. Even klopt het — voor mij tenminste. Dat is het shot waar ik naar op zoek was.
Dichtbij of van een afstand maakt me daarbij weinig uit. Het gaat om hoe alles op dat moment samenkomt.
Uren lopen. De tijd vergeten.
Met mijn camera kan ik uren door een stad lopen en compleet de tijd vergeten. Het maakt me rustig. Mijn aandacht zit bij wat ik zie en wat er misschien een paar stappen verderop te vinden is.
Gelukkig heb ik Mayella met die liefde kunnen aansteken. Samen ’s avonds op pad, camera mee, ook als het koud is. Al heeft Mayella een duidelijke voorkeur voor een zomeravond.
We hoeven niet vooraf te weten waarmee we thuiskomen. Een nieuwe plek, andere mensen, licht dat we nog niet eerder zo hebben gezien: dat is genoeg om te blijven kijken.
Controle. Of juist niet.
Mijn camera kennen geeft me houvast. Weten wat mijn instellingen doen en kunnen kiezen hoe ik iets vastleg. Het geeft me het gevoel dat ik in controle ben.
Of juist helemaal niet.
Want op straat laat niet alles zich regelen. Mensen lopen door, het licht verandert en een moment kan alweer voorbij zijn voordat ik het goed heb gezien. Soms werken de instellingen zoals ik had bedacht. Soms ontstaat er iets anders. Ook dat maakt het interessant.
Het blijft een uitdaging om mijn camera van binnen en buiten te kennen, en tegelijk open te staan voor wat ik niet had gepland.
Niet alles hoeft perfect
Niet iedere foto hoeft geposeerd te zijn. Juist de imperfecties kunnen een beeld uniek maken. Een beweging, een onverwachte combinatie of iets wat je nooit zo had kunnen regisseren.
Dat rauwe en onvoorspelbare trekt me steeds opnieuw naar de straat. Het daagt me uit om creatief te zijn, nieuwe dingen te proberen en mijn eigen idee van een goede foto te blijven onderzoeken.
Een inspiratie die blijft
Straatfotografie is altijd een grote inspiratie geweest voor mijn andere werk. Blijven kijken, ook wanneer het belangrijkste moment voorbij lijkt. Licht opmerken. Zien wat mensen doen als ze niet met de camera bezig zijn.
Die aandacht neem ik mee naar een bruiloft, een evenement of een andere opdracht. Naast de beelden die we samen bedenken, gebeurt er vaak al zoveel.
En ondertussen blijf ik graag de straat op gaan. Camera mee, kijken waar het licht valt. Misschien loopt er zo iemand onder die lamp.